Ağzında bin küfür durup derlersin
kendini ne hikmetse insan bellersin
önüne gelene posta koyarsın
senin insanlıktan ne nasibin var

bir tek kendine insanım ben dersin
halinden vaktinden ödün vermezsin
geceleri hiç durmaz sabah eylersin
senin iyilikten ne nasibin var

ağacın gölgesinde oturur gariban
güzel söz dinler biraz arguman
ne bozup durursun pişmiş aşa su katan
senin arkadaşlıktan ne nasibin var

durup dinlenmek bilmez seyrü sefersin
ne ipe sapa gelir ne üzülürsün
bin bir surat giyinir cesaret etmezsin
senin doğruluktan ne nasibin var

Avcı der durursun beni bilmezsin
ne kalp kırarım ne arzularım
kendi halinde yaşayan masum bir canım
senin insanlıktan ne nasibin var

Kimseye ağzım akmaz ben köpek miyim
İnsanlık sınıfında aşağılık dert miyim
kime bir kötülük ettim en iyi sen bilin
senin nefsinden ne nasibin var

İstediğin olmak zorunda değilim
Bugün gelir yarın giderim
kimsenin emir eri değilim
senin zorbalıktan ne nasibin var

Ahmetim hem şairim hem insanım
garip bir yerde durdu isyanım
mezarcı dersin bana öyle masumum
Senin şereften haysiyetten ne nasibin var