Kendi menfaatine tutsaksın,
O kürekleri düşünmedin,
Toprağın yükünü hiç hissetmedin.
Onlar hissetti!
…Sonra
Müteakip çıktı ortaya.
Kimi yükler onun omzuna düştü,
Kim senin unutulmuş menfaatinde kaldı.
Düşünmezsin.
Kendi menfaatine tutsaksın sen.
Yüzü, suyu, hürmeti…
Hepsi sen istedin diye!

Menfa değdi omuzlara,
Tahta bir kalas, rahatsız
Toparlan,
Kendi menfaatine tutsaksın,
Böyle bırakıp gidemezsin

Paylaş:

11 Beğeni

+3 kişi

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (8)

5.0

100% (8)

Menfa ve aidiyat Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Menfa ve aidiyat şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Menfa ve aidiyat şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

Sabitlendi Etkili Yorum

Kul Yorgun, @kulyorgun

25.3.2026 16:58:10

5 puan verdi

Sevgili Nesibe Kuzu,

“Menfa ve aidiyat” şiirin kısa, keskin ve oldukça vurucu olmuş.

Şiir, bencil menfaat ile aidiyet yükün arasındaki çelişkiyi çok net ve acımasız bir dille ele alıyor. “Kendi menfaatine tutsaksın” nakaratı şiire güçlü bir ritim ve eleştirel bir ton katmış.

En çarpıcı dizeler:
“Toprağın yükünü hiç hissetmedin. Onlar hissetti!”
“Menfa değdi omuzlara, Tahta bir kalas, rahatsız”
“Böyle bırakıp gidemezsin…”

Şiir baştan sona “ben” merkezli bir hayatın, başkalarının omuzlarına yüklediği sorumluluğu ve aidiyetin yükünü sorguluyor. Hem sitem var hem de bir tür vicdan çağrısı.

Kısa olmasına rağmen mesajı çok net ve düşündürücü.
Kalemin keskin, yüreğin dürüst.

Yüreğine sağlık.
☕🙏✍️