yaş aldıkça
yalnız kaldı insanlar
acıların hamalı omuzları
ne babanın omuzlarına yaslanabiliyor
ne ana kucağında ağlayabiliyor insan
ay küsmüş gökyüzüne
yıldızlar görünmüyor
günahsız masumların çaresizliğinde
derin düşüncelere gömülecek
terkedilmiş ihtiyar adam
titrer elleri
harap ve bitap düşmüş gövdesi
ölüm sessizliği içinde dar koridorlar
bir kaç adım ötede tükenir duvarlar
hasta yüreklerde ağırlaşır gövdeler
yaslanır erik dalından yapılmış bastona
kendini dinler yalnız adam
gündüzler kararır her günü bir akşam
damların üzerinde
gürültülü rüzgarlar
kulaklarında karanlığı yırtan çığlıklar
ağırlığı kafasında
kafası ağırlığından büyük
ağırlaşıyor hayatlar
yalnızlığın mapusluğunda
kalabalıklar içinde
ayaklar yavaş yavaş geri gider
ufuklar geceden silinir
sırtında ne dertleri taşımış bu yürek
içten içe
ağlar gözleri
bir sarı
bir kırmızıya döner
yaş aldıkça
kaderine terk ediliyor insanlık

24/03/2026 Aliş GÜLDEN