Bahar gelince yerden, karıncalar çıkar ya!
Toprağı, bulgur gibi eler, bir yana yığar...
Göçmen kuşlar dönerken başı leylek çeker ya!
Hayatın umutları, en çok bahara sığar...

Önce cemreler düşer, göğe, suya, karaya!
Bacaları tutar tüm, leylekler hep kiraya...
Kırlangıçlar saçılır, hem oraya, buraya!
Arkadan hiç dinmeyen coşkun yağmurlar yağar...

Koyun, keçi yavrular, koşar oğlakla kuzu!
Ardından gelir hemen, eski martın dokuzu...
Görünür halkımızın, meşhur sultan nevruzu!
Köylü kızlar hiç durmaz davarlardan süt sağar...

Kelebekler uçuşup, konar tüm çiçeklere!
Hayata ahenk veren, o canım pürçeklere...
Hayran olur insanlar, görünen gerçeklere!
Bunlar yaşayanları, sonsuz sevince boğar...

Bahar, sen ne büyüksün, can getirdin dallara!
Çiçek açar, arılar gider, gelir ballara...
Papatyalar fal olur, dökülür tüm dillere!
Hayat canlanır birden, yeni bir mevsim doğar...

Antalya-2017/03
Halil Şakir Taşçıoğlu