​Benim durum karışık; dünyada sadece zaman öldürüyorum.
Kimse görmüyor, düşünüp duruyorum;
Ben bunları hak etmedim...

​Gecelerim zifiri karanlık, korkuyorum;
Gündüzlerim sisli, yağmurlu.
Gökyüzünde kara bulutlar...
Güneş belki benim için doğar.

​Şimdi elimde servet olsa, kıymeti yok;
Hastalık ve dertler, çile bırakmadı yakamı.
Günlerim hep mi karanlıkta kalacak?
Sokak lambası kadar olsa bile ışıldamayacak.

​Bir de bunlar yetmez gibi,
Hasret, özlem dolu geçen günler...
"Sabır," diyorlar; ben yıllardır sabırlıyımdır,
Heybemde onca yükü taşıdım.

​Bir de en acısı: Annemin yokluğu...
Buna işte hiç alışmadım.
Duyun sesimi artık, sessiz çığlıklarımı!
Dertler olmuş derya, deniz, okyanus...

​Sustu diller, görmedi kimse;
Gözlerim yaşlı, yanaklarım ıslak.
İşte bir umudum kaldı, o da sensin kadın;
Yoksa yaşamaya bile mecalim yok.

​Sadece zaman öldürüyorum,
O zaman da bir gün benim için duracak.
Dilim susacak, kalem kırılacak;
Son nefesimi vereceğim.

​Musalla taşı en son durağım;
Yaralarım, acılarım son bulacak.
Gözlerimde yapamadıklarım kalacak,
Sonum herkes gibi toprak olacak.