Yalvarmak manidar bir yakarış gölgesiyle
Gözlerim doluyor kendime bir havel gibiyim çünki
Yakın bir kaynak suda boğuluyor düşlerim sana
Keskin doğanın emziriklerinden biçare
Kulaklarım annem gibi
Evini barkını Bayrama fedâkar zarıyla
Düşündüm
Sessiz bir baldan balkona uçurumla atlamayı
Kuytu karanlığın dejavularıyla
Bakışları kıpkızıldı bir tılsımın
Kulağıma eğilen eylemlerle
Bir histi sadece beni karanlığa deli yangınlarla üşüten
Bağırmak çaresiz bir bakış fukarası dillerde
Pencere açılmalıydı sonra
Köşeden beslenen kediler gibi
Adım atarken köklere küfreden hücrelerde
Sadece işarete bezenmiş korkuluklar arkası
Doğrulup yüzüyorum kendimin titrek yanıyla
Şarkılar tüter belki ufuklarımda kuş uçurtmazken yapraklar
Şüphelerimde saklı düşünce gülüşü ile
Nefes uyumaya gözyaşı döker ve
Maşa delirmiş bir detaya yangın alışverişinde
İnsan tanrı olur yeşil gözlü bir delirmişlikte
Kendinle yüzleşene kadar yürüme mesafesiyle
Nefes duyuyorum savaşçıl olmadan
Ne dediği anlaşılmadan
Kahır bağrışları

İnatçı bir
sofrayı aşkın bozmaya neye vakit
Kendi mi
şimdi mi?
Ölmediğime gücendim sevdanın öbür yüzü için
Duymayan kalplere kusur aramak kadar
Saf ve sağır yanım ağlıyor
Kalpten kalbe eğilmiş mavilerde
Sessizlik içinde bir dinleti olsun diye
Şiirden rıza aldım
Zaman faullerimi bırakmaya kabukları kül bırakır
Menekşe ölümsüzlüğünde nasılsa öyle
Yok olmuş bir ahireti dünyamda aydınlığa kavuşturutken
Dil olsaydı şayet yazgıma seni
Cennete asardım ki
Cehennem molasında ölmek muradı kalsın
Çünki sen uyumalısın karanlığın yıkanan intiharında
Yanlızlık şehvetinden yıldız kayarken çocukluğa
Ayılırken
Kalbimden karabasan bir yuvaya dönüş saati
Gökkuşakları tanrıyla gömleği siyah bir arefe günü
Kazımak gayrı sabahtır gözlerime
Uçmak pervasızlığında kocaman günleri ağartır
Bozuk bir zil esselam efendim
İstese bebekler konuştururken
Kendine aşık değil amma...
Çünki şimdi şiir râzılığından sıkkın..

.