Kal dedim kendime,
Herkes giderken sen kal.
Dağılan masaların ortasında,
Devrilen sandalyelerin arasında bile kal.

Gitmek kolaydı çünkü,
Herkes gitti.
Sevmeyi yarım bırakıp,
Adını yarım bırakıp gittiler.

Ben kal dedim…
Yıkıntının içinde nefes almaya devam et.

O sabahları terk etme,
Güneş doğarken içinden sönenleri gör ama kal.
Birinin yokluğu büyürken göğsünde,
O boşluğu taşı… yine de kal.

Bak… alış dediler, alışamadım.
Unut dediler, unutmadım.
Ama gitmedim de…
İnat ettim, kaldım.

Çünkü gitmek bir kaçıştı,
Ben savaş seçtim.

Adını silmedim mesela,
Silmeye gücüm yetmedi belki.
Ama onunla yaşamayı öğrendim,
Acıyı ev yaptım kendime… kaldım.

Geceyle konuşmayı öğrendim,
Duvarlara yaslanıp susmayı.
Kimse anlamazken içimi,
Kendime bile yabancı kalmayı öğrendim… ama kaldım.

Bak…
En çok da buna kırgınım.

Herkes kolayca vazgeçti,
Herkes kendini kurtardı.
Ben ise batarken bile
Kendimi terk edemedim.

İçimden bir ses “git” dedi,
Her şeyini bırak, kurtul dedi.
Ama ben…
Kendimi yarı yolda bırakamadım.

Gözlerim doldu,
Taşmadı.
Kalbim yandı,
Sönmedi.

Çünkü ben yarım kalmayı değil,
Yarımken bile ayakta durmayı seçtim.

Kal… dedim kendime,
Kimse kalmasa da sen kal.

Bir fincanın dibinde soğuyan umutla,
Kapısı çalınmayan akşamlarla kal.
Beklemenin ne demek olduğunu iliklerine kadar bilerek kal.

“Belki gelir” demedim artık,
Ama kapıyı da kapatmadım.
Çünkü bazı gidişler,
Geleni değil, kalanı öldürür.

Kal işte…
Dağıldığın yerde toparlan.

Belki de en büyük direnmek,
Gitmeyip kalabilmektir.

Kal.

Gece gece,
Yalnız yalnız…
Kendi sesinle kavga ederek,
Kendi gölgenle yüzleşerek kal.

Sor kendine:
Kim kalır böyle bir yangında?

Ben kaldım.
Yanarak kaldım.

O yüzden…
Sen de bil bunu.

Ben gitmedim.
Beni kimse gönderemedi.
Beni en çok yakanlar bile
Beni benden koparamadı.

Kal dedim ya…
İşte ben öyle kaldım.

Külün içinde,
Adın hâlâ dudaklarımdayken…

Ama artık anladım—

Bazı insanlar gider,
Bazıları unutur,
Bazıları vazgeçer…

Ve bazıları da…

Yanarak kalır.