yansıma istiyor
ama cam bile emin değil kim olduğundan.

ben aynaya baktım
ayna bana baktı
ikimiz de birbirimizi beğenmedik
ama ayıp olmasın diye gülümsedik

– sen kimsin?
– senin daha ucuz versiyonunum
– indirim mi var?
– “kendinden vazgeçene özel”

bir sabah dişlerimi fırçalarken
ayna bana dedi ki:
“dişlerin temiz ama hayatın plak tutmuş”

ben de dedim ki:
“sen düz bir yüzeysin, ne anlarsın derinlikten”
kırıldı
ama yere düşmedi
çünkü zaten kırıkmış

…

gece başka
yansımam biraz sarhoş
ben su içiyorum
o rakı
ben susuyorum
o konuşuyor

– sen neden bu kadar sessizsin?
– çünkü sen benim yerime yaşıyorsun

bir ara elektrikler kesildi
ayna gitti
ben kaldım
ilk defa kendimi göremedim
rahatladım

sonra telefonun ön kamerasını açtım
yeni bir ayna
daha acımasız
daha filtreli
daha yalancı

yüzüme köpek kulağı koydu
ama gözlerimdeki yorgunluğu silmedi
teknoloji dediğin şey
sadece kulak ekliyor
dert eksiltmiyor

…

çocukken
aynaya dil çıkarırdım
şimdi
aynaya CV hazırlıyorum

“güçlü yönlerim: hayatta kalmak”
“zayıf yönlerim: aynısı”

ayna okudu
kahkaha attı
cam titredi
ben utandım
o utanmadı
çünkü o ben değil
ama benden daha dürüst

…

bir gün aynayı ters çevirdim
arkasına baktım
hiçbir şey yok
arka yüzü yok
tıpkı bazı insanlar gibi
sadece gösterdikleri kadar varlar

ben de denedim
kendimi ters çevirmeyi
içime baktım
bir sandalye
üzerinde ben
ama ben bana yer vermemişim

ayıp oldu

…

yansıma dedi ki:
“sen beni taklit ediyorsun”
ben dedim ki:
“hayır, sen beni gecikmeli yaşıyorsun”

çünkü ben ağladım
o biraz sonra
ben güldüm
o gecikmeli
hayatım bile buffering

…

bir gün aynaya bakmamaya karar verdim
çok ciddi bir karar
yaklaşık 17 saniye sürdü

çünkü insan
kendinden kaçarken bile
kendine çarpıyor

…

sonra fark ettim ki
en tehlikeli ayna
cam değil

başkalarının gözleri

biri bana baktı
beni gördü sandım
meğer kendini düzeltmeye çalışıyormuş
beni kullanarak

insan insanın aynasıdır dediler
ama kimse söylemedi
bazıları büyüten ayna
bazıları çarpıtan
bazıları direkt kırık

…

en sonunda
aynayla barıştım

o bana dedi ki:
“sen aslında hiç sabit değilsin”
ben dedim ki:
“sen de”

çünkü ben değiştikçe
o da değişiyor

yani mesele yansıma değil
mesele
neyin yansıdığı

…

şimdi her sabah
aynaya bakıyorum
ama kendimi aramıyorum

çünkü bir gün bulursam
iade etmek zorunda kalabilirim.