Bu dizeler, insanın kendine tuttuğu o en keskin aynanın yansıması gibi. İnsanın kendi celladı olması fikri, dışarıdan gelen her türlü darbeden daha ağır bir yük bindiriyor omuzlara. Merhamet beklerken yok sayılmanın kuyusuna düşmek, fiziksel bir acıdan ziyade ruhsal bir boşluk yaratıyor.
​Çaresizliğin fiziksel bir sızıya dönüşmesini harika anlatmışsınız. Tırmanmaya çalışmak ama sadece o soğuk boşluğu hissetmek...
​Su sığ bile olsa, insanın içindeki o ağırlık (balçık) onu aşağı çekmeye yetiyor bazen.
​Hücrelerin dumana karışıp dağılması: Son mısrada gelen o "dağılma" hissi, teslimiyetin ve tükenmişliğin nihai noktası gibi duruyor.
​Kendi kaleminden dökülen bu "kendi celladı olma" hali, aslında en dürüst ama en acımasız itiraf makamı. Şiirdeki o buğulu yüzün belirsizliği, insanın kendi kimliğini bir başkasının bakışında kaybetmesinin hüzünlü bir kanıtı gibi.
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire kardeşim