Bırakın onu karşısında oturup kafayı çekecek kadar adileştik kaleminiz kavi duygunuz daim ola hocam tebrikler

Yüreğe dokunan bir anlatım… Hasan’ın ve nice kahramanların yaşadıkları, hayalleri ve geride bıraktıkları öylesine canlı ki, insanı derinden düşündürüyor. Bugün elimiz yağda, baldayken, onlar için bir Fatiha okumak bile ihmal ediliyorsa, bu satırlar insanı hem hüzünlendiriyor hem de hatırlatıyor. Teşekkürler, ruhlarına selam olsun."yazan yürek var olsun saygı ve hürmetlerimle

Bu şiir, savaşın soğuk gerçekliğini ve kayıp acısını, Hasan’ın kişisel hikayesi üzerinden evrensel bir düzleme taşıyan güçlü bir metin. Şair, sadece bir ismin ölümünü değil, nice Hasanların, Alilerin ve Osmanların ardında bıraktığı yaraları da gözler önüne seriyo
Şiirin ilk bölümünde, solmuş resim ve yarinin adıyla işlenmiş mendil gibi detaylar, savaşın ortasında bile insanın sevgiye olan tutkusunu ve özlemini canlı tuttuğunu gösteriyor. Mendilin kokusunda baharları hissetmek, ölümün gölgesinde bile yaşamın ve umudun izlerini arayan bir ruh halini yansıtıyor. Bu, Hasan’ın sadece bir asker değil, aynı zamanda seven ve sevilen bir insan olduğunu vurguluyor.
Savaşın Acı Gerçeği
Savaş sahneleri, hücum borusu, eski tüfek ve "Allah Allah" sesleriyle canlandırılıyor. Şair, kahramanlığın romantize edilmesinden kaçınarak, düşen askerlerin bedensel ve ruhsal yıkımını doğrudan anlatıyor. "Bedenlerini Cibril yıkadı" dizesi, ölümün kutsallığına ve meleklerin müdahalesine dair derin bir inanç sembolü taşıyor. Hasan’ın sevdiğinin de onunla birlikte mezara girmesi, ayrılığın ötesinde, ölümün birleşme noktasına dönüşmesini simgeliyor
Tebrikler kutlarım KALEMİNİ şaire kardeşim