içimdeki sesler
çıplak bir bedenin
utangaç yerlerine gizlenmiş
mor
siyah
pul pul dökülüyor gözlerimin önüne

her döküntü
bir duvarın yıkıntısı
kiremit tozu
yılların ağzında ufalanmış bir suskunluk

ben
kendi iç savaşımın haritasıyım
kazananı yok
ölüsü çok

sevmeler
sıraya dizilmiş askerler gibi
ama hiçbiri bana uğramamış
ben
ıssız bir köşeye bırakılmış
adını bilmeyen bir şehir

hayallerim
taş değil
ama daha ağır
taşıdıkça
bedenim kendinden düşüyor

bir yanım
unu ufak bir yarım
diğer yarımın karşısında
hesap verir gibi titrek

kim bölmüş beni
hangi gece
hangi susuş

fırtınamın sabahı
aşkıma nasıl denk geldi
kim koydu bu zamanı
kim bozdu

benzer olmuşum
kendime bile yabancı bir yüzle

susmak
ne kadar iyiyse
ben o kadar iyiyim

ya da
öyle sanıyorum

çünkü içimde
hâlâ konuşan bir şey var
adı yok
ama
beni çağırıyor


17-03-2026

ist

zaralıcan