Bu dizelerdeki "gülüşlerimizi öldürdük" ve "sızımızı güldürdük" tezatı, insanın kendi trajedisine yabancılaşmasını çok sarsıcı bir biçimde özetliyor. Kelimelerinizdeki o "kerpiç duvar" sadeliği ile "Babil’in has bahçesi" görkemi arasındaki uçurum, hayal kırıklığının coğrafyasını çizmiş resmen.
​Özellikle "gece vardiyalarında teslimiyet" ifadesi, emeğin sadece fiziksel değil, ruhsal bir yük haline gelişini; insanın kendi rüyasına bile söz geçiremediği o "kısır döngüyü" çok iyi hissettiriyor.
Hayatın terazisindeki o hileli tartım, sadece maddi bir yokluk değil; hak edilmiş bir sevginin, verilmiş bir sözün ya da beklenen bir vefanın hiçbir zaman tam gelmemesi gibi.
​Kerpiç duvarda bırakılan yeminler, aslında en samimi ama en kırılgan olanlar. Saray vaatlerine inat, toprağın tozuna karışmış gerçek bir yas hali.
​ Özgürlüğü bir başkasının ayak ucuna bırakmak, yenilgiyi bile bir "fal" gibi umuda yormak... İnsanın kendine kurduğu en zarif tuzak bu olsa gerek.
Tebrikler şaire kardeşim güzel eserini candan alkışlıyorum

Kıymetli dostum, kaleminize ve o dertli yüreğinize sağlık. 'Çözülmeyen hak edişlerimizdir yokluk' diyerek hayatın o eksik terazisini ne kadar keskin bir ifadeyle tanımlamışsınız. Sevinçleri köşe başlarında boynu bükük bırakmak ve 'sızımızı güldürüp, gülüşlerimizi öldürmek' imgeleri şiiri çok sarsıcı bir noktaya taşımış. Hayatın o kerpiç duvarları arasında sıkışan insan ruhunu çok derin işlemişsiniz. Tebrik ederim."

aşkı özlemi kırılan hayalleri annelerimizin tavsiyesini bile unutarak bile bile yaşadığımız gerçekleri çok içsel bir derinlikle yazmışsın
hele final inanılmaz güzeldi Larmina

Çok beğendim canım sevgilerimle 🌺❤️