yer küre ve ışığın
arasında sıkışmış
minnacık bedenimle
sarılmışım kalbime

kıssalar biriktiren yollar eridi ayak izimde
bî habersizdim geleceğin koynunda üşüyen saatlerin
sedâ katında büyüttüm nazlı nefesimi
ayazın sessizliğinde kesildi benzim
kadındım adımla sanımla kadın
matematiklerle çözümsüz
hasret kilitlerinde şifresi makul anahtar
tarihler boyu hep korunaksız



hummayla kıvrandım çoğu defa
kimliğimin her harfinde
yaftalandım namusun en üst boyutunu yaşarken
kendini bilmezlerin ahlaki değerlerinde
kadındım düzgünlüğün boyutunda ibre-hata
eğriliğin doğruluğunda çözgü



kadındım
gecenin kör ağrısı kadar
kimsesiz sessiz

en derin sızımı sakladım
çoğu defa için için acırken
içimin yarasını kendime bile anlatmadım
çaresizce kanarken
bilinmesin duyulmasın dedim
sesim sesimden korkarken
ve
sevdanın dilini büktüm
kalbim umarsızca yanarken