Bu şiir, 16 Mart 1988 tarihinde yaşanan ve Kürt halkı için derin bir travma olan Halepçe Katliamı'nı, acının ötesine geçerek bir direniş ve hafıza manifestosuna dönüştürerek anlatıyor. Şiirin dili hem duygusal bir ağıt hem de tarihsel bir yemin niteliğinde.
Beklenen Bahar ile Gerçekleşen Felaket: Şiir, baharın gelmesi beklentisiyle ("bahar kapıyı çalacaktı") başlayan umudu, gökten yağan ölümle ("gökten çiçek değil, ölüm yağdı") keskin bir zıtlıkla kırıyor. Bu karşıtlık, masumiyetin ani yok oluşunu vurguluyor.
Annelerin ekmek kokan elleri" ve "çocukların yarım kalan oyunları" gibi imgeler, katliamın sadece bir savaş olayı değil, günlük yaşamın, aile bağlarının ve geleceğin koparılması olduğunu gösteriyor
Düşmanın "görünmez" olması ve rüzgâra karışması, kimyasal silah saldırısının doğasını (gazın görünmezliği) metaforik olarak işliyor. Babaların kucaklarının mezar dönüşmesi, en güvenli alanın bile tehlikeye dönüştüğü anı sembolize ediyor.
Şiirin sonunda Halepçe, sadece bir şehir veya geçmiş bir olay olmaktan çıkıp, nesiller boyu aktarılan bir "dua", bir "yemin" ve "direnişin" kendisine dönüşüyor. "Unutulursa yeniden yaşanacak bir acısın" dizesi, hatırlamanın hayatta kalma stratejisi olduğunu belirtiyor.
Şiir, şok ve inkar aşamasından başlayarak, acının kabullenilmesi ve sonunda bu acıyı güce dönüştüren bir kararlılığa doğru ilerliyor.
Halepçe..." diye başlayan bölümler, şehri kişileştiriyor ve ona hitap ederek okuyucuyu doğrudan o coşkuya bağlıyor.
Dağların sustuğu ve Zagros taşlarının ağladığı betimlemesi, acının evrenselliğini ve doğanın bile bu zulme tanık olmasını ifade ediyor.
Ben yazan KALEMİNİ tebrik ederim şairim