Sahne hazır, perde yarı aralık
Işıklar titrek bir sabah gibi
Düşüyor sahneye
Hayat dediğin şey,
Belkide baştan sona
Bir mizansen sadece.

Birileri dekor kurar geceden
Birileri rol dağıtır gizlice
Kimine hüzün düşecek, kimine alkış

Ben ortasında duruyorum sahnenin
Ne başrolüm, nede figüran
Yalnızca içimde yankılanan bir cümle var
Gerçek nerede biter, oyun nerede başlar.

Hayatın yönetmeni görünmez
Ama emirleri duyulur her yerde:
Biraz daha acı, biraz daha sevda
Biraz daha yalnızlık ekleyin sahneye

Ve, biz oynarız
Gülüşlerimiz prova görmüş
Gözyaşlarımız vaktinde düşer
Kimi zaman bir şehir yanar
Kimi zaman bir kalp sessizce iner sahneden

Mizansen budur işte
Gerçeğin makyajlı hali
Yalanın ustaca ışıklandırılması
Ve, Hamdi abi çıkar sahneye
Bu oyun ne zaman bitecek der.

Kimse cevap veremez
Çünkü herkes rolündedir hala
Ve, perde ağır ağır inerken
Gecenin omuzlarına
Anlarız hayat dediğimiz şey
Bir alkış beklemez sadece oynanır.

Son nefese kadar
Son söz söylenene kadar
Son Işık sönene kadar.

Belkide en büyük hakikat şudur
Perde kapandığında
Artık hiç birimiz oyuncu değiliz.