0
Yorum
4
Beğeni
5,0
Puan
34
Okunma
Sokağın ucunda akşam çökerken
Bir gölge uzandı kapı eşiğine
Adı Fatma’ydı, sesi kısık ince
Bir umut saklardı eski bir şiire.
Gözlerinde yarım kalmış bir sabah
Elleri nasırlı, yüreği yorgun
Bir kapı arardı, bir ışık, bir ah
Ama yollar suskun, insanlar durgun.
Duvarlar konuşur, o dinler gibi
Her tuğlada başka bir hatıra var
Gülüşü çocuktu, kaderi gibi
Kırılmış aynada çoğalan yaralar.
Bir tren geçerdi uzaklardan her gece
Giderim derdi, belki kurtulurum
Ama zincirleri görünmez ince ince
Ne kaçabildi ne de durdurabildi zamanı.
Bir kadın yalnızdı kalabalıkta
Adı çağrılmadı hiç bir bayramda
Bir hayat eridi dar bir sokakta
Kimse duymadı o son feryadı .
Sabah oldu yine, gün doğdu
Safaalan’ın üstünde sessiz bir ağıt
Bir isim kaldı rüzgarın ağzında
Fatma kurtulamadı...
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
