Kalabalıklar içinde saklanıyorsun,
Sesin var ama sözün yok,
Bir adım atacak gibi oluyorsun,
Ama hep geri adım atıyorsun.

Sen ödleksin, çünkü susuyorsun,
Haksızlık geçerken önünden,
Gözlerini yere indirip,
Kendi içine doğru kaçıyorsun.

Sen ödleksin çünkü korkuyorsun,
Kaybetmekten çok denemekten,
Yenilmekten değil aslında,
Hiç savaşmamış görünmekten.

Evet, sen bir ödleksin,
Ama bu bir hakaret değil,
Bu bir ayna, bir gerçek,
Kaçtığın kendi gölgen belki de.

Sen ödleksin, çünkü bekliyorsun,
Birinin gelip seni kurtarmasını,
Oysa en derin kuyulardan bile,
İnsan kendi tırnaklarıyla çıkar.

Bir gün yorulacaksın bel ki,
Kendi korkundan kaçmaktan,
İşte o gün anlayacaksın,
Asıl esaretin ne olduğunu.

İşte o an değişecek her şey
Sen yine sen olacaksın,
Ama bu kez ödlek değil,
Korkmana rağmen yürüyen olacaksın.

Çünkü en büyük korkaklık,
Hiç denememektir hayatta,
Ve en büyük cesaret,
Sen ödleksin sözünü yıkabilmektir aslında.

Nazmice