Bu şiiri okuduğumda içimde çok derin bir duygu uyandı. Çünkü dizelerde yalnızca bir hatıranın anlatımı değil, insanın kendi kalbiyle yaptığı bir yüzleşme var. Gönül sandığının açılması aslında benim için geçmişle hesaplaşmanın, unutuldu sanılan duyguların yeniden ortaya çıkmasının sembolü gibi geldi.
Şiirin ilk dörtlüğünden itibaren ben kendimi o sandığın başında hissettim.

Tozlanmış hatıraların arasından bir yüzün belirivermesi, insanın yıllarca sakladığı duyguların bir anda gözlerinin önüne gelmesi çok etkileyici bir şekilde anlatılmış. Özellikle hatıranın konuşur gibi olması, sitem etmesi ve geçmişin insana hesap sorması çok güçlü bir anlatım.

Şiirin ilerleyen bölümlerinde ben en çok vicdanla yapılan konuşmayı hissettim. Hatıra sitem ederken aslında insanın kendi kalbi konuşuyor gibi. “Dosyayı kapat” diyen o ses, geçmişte kalmış acıları artık serbest bırakma çağrısı gibi duruyor. Bu yönüyle şiir yalnızca bir hatıra şiiri değil, aynı zamanda bir ruhun kendini özgür bırakma hikâyesi.

Son dörtlük ise bence şiirin en güzel ve en olgun kısmı. Zincirleri çözüp hatırayı serbest bırakmak ve ardından ruhun dışarıdaki yaza takılması, insanın içindeki yükleri bırakınca yeniden hayata dönebildiğini çok zarif bir şekilde anlatıyor.

Kendi adıma söylemeliyim ki bu şiiri yazan kalemi ve o kalemi yöneten yüreği gerçekten takdir ettim. Çünkü bu dizelerde samimiyet var, yaşanmışlık var ve insanın kalbine dokunan bir içtenlik var. Böyle şiirler bana bir kez daha şunu hissettiriyor: Şiir bazen bir hatırayı anlatmaz, insanın kendi ruhunu anlatır.

Bu güzel şiiri kaleme alan yüreği ve kalemi gönülden tebrik ediyorum. Kalemi daim, ilhamı bol olsun. Böyle içten dizeler okuyanın gönlünde mutlaka bir iz bırakır. 🌿✍️