şimdi kıyıda kenarda unutulmuş bir kitabın sararmış sayfaları gibi umudum
ve o kitaptaki en güzel şiirin dizelerinde boğuluyorum
her yöne nefret saçan bir savaşın ortasında kaybolmuş vicdanım
suçsuz günahsız bebeklere isabet eden saçmalardan ibaretim
ve günahım sadece doğmak yeryüzüne..

annesini kaybedene dek hiç kimse yeterince büyümemiştir aslında
ve herkes bir çocuktur şefkatli annesinin nazarında
incinsin istemez o narin yavru, kırılsın istemez gönlü
her daim ister mutluluğunu ve saadetini
bir ana ölürse bir cihan ölür, solar güllerin renkleri
lakin bir evlat ölürse bir ana bin defa ölür, anlamaz kimse derdini..

bir savaş yüz binlerce anayı milyonlar defa öldürür
soğumaz içindeki kor ateşleri
bir mermi bir hedefi bir defa vurur, tanımaz makam mevkiini
bir cihan refahı merhametle bulur
şefkat öldürür tüm silahları..

ve bir zalim alçaklığıyla vahşileşir
hiç dinmez öfke ve kîni
sorarım bebek kanı içen o yaratığa
kursağında kalmaz mı bunca masumun âhı
âh ile hemhal olan görebilir mi şafağı?