Muhteşem hayatın yalan ölümün gerçekliği 👏👏👏

Bu şiiri okurken kendimle yüzleştiğimi hissettim. Dizelerin arasında yürürken sanki kendi ömrümün izlerine rastladım. “Ömrüm akarken bedenimden ipek bir şal gibi” dizesi içimde tuhaf bir sızı bıraktı; çünkü zamanın gerçekten de böyle sessiz ve zarif ama acımasız bir şekilde akıp gittiğini düşündüm.
Şiirdeki beyaz saçlar, titreyen eller, tesbih taneleri ve buruşuk ten bana hayatın kaçınılmaz gerçeğini hatırlattı.

Okurken bir an durup kendi hayatımı düşündüm. Neleri ertelediğimi, neleri içime attığımı, kimi zaman kendime değil de başkalarına yaşadığımı fark ettim.

“Parayla değil, sırayla…” sözü ise içimde en çok yankılanan yer oldu. Bu cümleyi okuduğumda hayatın bütün telaşlarının aslında ne kadar geçici olduğunu hissettim. İnsan ne kadar güçlü görünse de sonunda herkesin aynı kapıya doğru yürüdüğünü düşündüm.

Şiirin en çok etkileyen tarafı, bana göre, şairin kendi aklıyla konuştuğu bölümdü. O iç hesaplaşma bana çok gerçek geldi. Çünkü ben de bazen insanın en büyük kavgasının dış dünyayla değil, kendi vicdanıyla olduğunu düşünüyorum.

Son bölümde ise sanki bir hayat sahnesinin perdesi kapandı. “Ben kalamadım, siz kalın sağlıkla” dizesini okurken içimde derin bir sessizlik oluştu. O an şiiri değil, bir insanın hayatla vedasını dinliyor gibi hissettim.
Benim için bu şiir yalnızca güzel yazılmış bir metin değil; bana zamanı, faniliği ve insanın kendine karşı dürüst olmasının önemini hatırlatan güçlü bir iç yolculuk oldu.

Bu yüzden bu şiiri yazan kalemi ve o yüreği gerçekten saygıyla selamlıyorum.

Bir hiç olacağız kısacası heybemiz neyle dolduysa onunla gideceğiz unutulacak sesımız yüzümüz kaleminiz kavi duygunuz daim olsun hocam çok beğendim

Bu eseriniz , yaşanmışlıkların, zamanın ve kaderin insan üzerindeki derin etkilerini öylesine içten ve dokunaklı bir dille anlatıyor ki, her dize bir nefes gibi okunuyor. “Ömrüm akarken bedenimden ipek bir şal gibi” dizelerinde hayatın hem narin hem de kaçınılmaz akışını hissediyoruz; beyaz saçlar ve titreyen eller yaşlılığın ve birikmiş tecrübelerin sessiz tanıkları gibi.

“İlk önce onu unutacaksınız biliyorum ama
sesim size emanet.
Yüzüm desen o da silinecek gözlerinizden usul usul.”

Bu bölüm, geride kalanların hatırlama ve anma çabasıyla birleşen bir veda duygusunu taşıyor. Şiir, hüzün ve kabullenişle harmanlanmış bir teslimiyetle, yaşamın hem geçiciliğini hem de kalıcılığını sorgulatıyor. Son satırdaki “Ben kalamadım, Siz kalın sağlıkla” ifadesi, vedanın en zarif, en olgun haliyle, sevgi ve saygıyla bırakılmış bir hatıra gibi duruyor.

Yüreğinize sağlık, harika dizelerdi. Nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle, saygı ve selamlarımla, esen kalın.