ELFİDA

Adını söylediğimde
Dilimin ucunda kanayan bir gül açıyor.
Gece, sen diye ikiye bölünüyor,
Bir yarısı sensizliğe düşüyor.

Elfida...
Gözlerin değdi bir kere ömrüme,
Takvimler utandı geçmeye.
Ben zamanı durduramadım
Ama kalbim o anın içinde kaldı.

Ellerin…
Titreyen bir duanın amin’i gibi.
Dokunsam kırılacak sandım dünyayı,
O yüzden uzaktan sevdim seni,
İçimde büyüyen bir yangınla.

Elfida…
Gülüşün var ya,
En karanlık odamın penceresi.
Bir açsan içeri bahar dolacak,
Ama sen hep kış oldun bana.

Ben seni sevdim…
Kimsesiz bir çocuğun göğe bakışı gibi,
İnancı kırık ama umudu inatçı.
Sevdim de söyleyemedim,
Çünkü bazı aşklar
Söylenince eksilir.

Elfida…
Gidişini bir cümleye sığdıramadım.
Ardından susmayı öğrendim,
Konuşursam dağılacak sandım hatıran.
Şimdi adını içimde fısıldıyorum,
Her hecesi bir yara.

Eğer bir gün
Yolun kalbimin önünden geçerse,
Bil ki kapım hâlâ aralık.
Ama ben artık eskisi gibi değilim,
Sevdamı gömdüm sesimin en derinine.

Elfida…
Sen benim
Yarım kalmış cümlemsin.
Noktası konmamış bir vedasın.
Ve ben…
Seni her andığımda
Yeniden eksilen bir adamım.
Suskun Şair Fazlı Acar