Varlığın, ruhumun kıyısına vuran en naif dalgaydı,
Gidişinle zaman, kalbimin içinde mühürlendi.
Yanındayken gökyüzü bile,
Avuçlarımda durulurdu.

Yanındayken her şey,
Kendi renginde, kendi nefesindeydi.
Ne bir eksik, ne bir fazla;
Ruhumun boşluğuna tamdı.

Gidişin bir gün batımıydı;
Usulca, kanatarak ve güzelleşerek bittin.
Ben seni yitirmedim aslında;
Sen benden damla damla süzüldün.

Adını mevsimlere yazdım,
Bahar bende yarım kaldı.
Adını mevsimlere yazdım,
Gülüşün, güneşten önce yerleşti içime.
Adını mevsimlere yazdım,
Kıyamadım silmeye...

Sen başka bir hikâyeye girdin,
Ben aynı satırda kaldım.
Bir umut gibi,
Yarım.

Sözler büyümedi aramızda,
Sessizlik, en uzun cümlemiz oldu.
Bazı aşklar bitmez;
Sadece bir köşeye kıvrılıp uyur, yorulur.

Sana kızmadım,
Kendime de.
Sevmenin aslında bir başkasında erimek olduğunu,
Çok geç öğrendim.

Aşk bazen ipek bir dokunuş,
Bazen yarım bırakılmış bir sözdür.
Kimse duymaz o gürültüyü,
Ama kalbi bir çınar gibi büyütür.

Ben seni değiştirmedim,
Olduğun gibi kalbime aldım.
Yanlışlarını sevdim,
Doğruların beni sakladı.

Şimdi adın geçince
İçim sızlamıyor.
İçimde bir uçurum sessizliği...
Her rüzgârda seni fısıldıyor.

Adını mevsimlere yazdım,
Sonbahar gibi; sessiz ve ağır.
Adını mevsimlere yazdım,
Bıraktığın gibi, hâlâ temiz.
Adını mevsimlere yazdım,
Hiç incinmemiş gibi; kaldığı yerden.
Hasan İsra Yıldırım (cy)