Anne…

Sana bunu hiç söylemedim. Belki de söylemeye cesaret edemedim. Çünkü bazı kelimeler var ya… insan söyleyince sanki gerçek olacakmış gibi geliyor. O yüzden hep sustum.

Ama içimde o kadar çok birikti ki artık sessiz kalmak daha çok acıtıyor.

Biliyor musun, bazen seni uzaktan izliyorum. Sen mutfakta bir şeyler yaparken, çay koyarken ya da televizyonun karşısında dalıp giderken… O an içimde tuhaf bir şey oluyor. Sanki zaman çok hızlı geçiyormuş gibi.

Ve ben yetişemiyormuşum gibi.

Sonra aklıma bir düşünce geliyor…
Ya bir gün eve gelip seni bulamazsam?

İşte o düşünce kalbime bir taş gibi oturuyor.

Anne…
Ben hâlâ küçüğüm galiba. Herkes büyüdüğümü söylüyor ama içimdeki o çocuk hâlâ aynı. Hâlâ gece korkunca senin odana gelmek isteyen o çocuk.

Hatırlıyor musun? Küçükken kabus gördüğümde sana koşardım. Kapıyı yavaşça açardım. Sen uykulu bir sesle “Ne oldu?” diye sorardın.

Ben de hiçbir şey demeden yanına girerdim.

Ve sen battaniyeni kaldırırdın.

O an bütün dünya güvende olurdu.

Şimdi ise bazen gece uyanıyorum. Sessizlik oluyor. Ev çok sessiz oluyor. Ve o sessizlikte bir şey düşünüyorum…

Ya bir gün gerçekten yalnız kalırsam?

Anne, ben sana yeterince sarıldım mı?

Gerçekten merak ediyorum. Çünkü bazı günler hatırlamaya çalışıyorum… Son ne zaman sana uzun uzun sarıldım? Son ne zaman seni gerçekten dinledim?

Belki de çok kez fırsatım vardı ama ben “sonra yaparım” dedim.

İnsan hep sonra var sanıyor.

Ama ya yoksa?

Bazen sen konuşurken seni izliyorum. Yüzündeki çizgileri fark ediyorum. Eskiden yoktu bazıları. Saçlarının arasındaki beyazları da görüyorum.

İçimden bir ses bağırıyor o an:

“Zaman geçiyor.”

Ve ben hiçbir şey yapamıyorum.

Anne…
Ben sana her şeyi anlatamadım. Üzüldüğüm günleri, korktuğum şeyleri, bazen içimde büyüyen o boşluğu… Ama ne olursa olsun aklıma gelen ilk yer hep sen oldun.

Sanki görünmez bir bağ var aramızda.

Ama ya o bağ bir gün koparsa?

Bazen o kadar korkuyorum ki… Sana bakarken içimden şu geçiyor:

“Lütfen gitme.”

Saçların tamamen beyazlasa da…
Ellerin biraz daha titremeye başlasa da…
Bana aynı hikayeyi yüzüncü kez anlatsan da…

Hiç gitme.

Çünkü ben hâlâ sensiz bir dünyayı düşünemiyorum.

Ve bazen en çok korktuğum şey şu oluyor…

Bir gün sana söylemek istediğim bütün bu şeyler içimde kalacak diye korkuyorum.

O yüzden şimdi söylemek istiyorum.

Anne…

Eğer bir gün ben söyleyemeden zaman geçerse diye…

Ben seni çok seviyorum.

Hem de söyleyebildiğimden çok daha fazla.