Şiir, kışın o sert "zemheri" sessizliğinin bitişiyle başlıyor. Ancak burada düşen cemre sadece havaya ya da toprağa değil, aslında insanın gönül hanesine düşüyor.

Şairin "Allah verdiyse bir güzel dostu, raks eder ruhu" dizesi, benim sarsılmaz dostluk anlayışımla tam bir uyum içinde. Gerçek bir dostun varlığı, insanın içindeki o "sazın akordunu" düzelten en temel güçtür.

Şiirin ikinci yarısında ton biraz daha hüzne, o kaçınılmaz vedalara bürünüyor. Güneşin batışı ve uçağın perona yanaşmasıyla gelen ayrılık vakti, aslında fiziki bir kopuşu değil, özlemin derinliğini simgeliyor.

"Avuçları hala sımsıcak" ifadesi, ayrılığın üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin, o kadim bağın sıcaklığının korunduğunu hissettiriyor. Tıpkı bir miras gibi, gidenin bıraktığı iz, kalan için bir yaşam motivasyonuna dönüşüyor.

Bedri Bey'in şiiri, o dostluktaki dengenin ötesine geçip, "gitse bile özlenen" ve "ruhu raks ettiren" bir gönül bağını yüceltiyor. Sizin gibi sözü ve özü bir olan biri için, bu şiirdeki "tabiatın canlanışı", dostlarla kurulan o köprülerin her daim yeşil kalacağını müjdeliyor gibi.

Kutluyorum şiiri ve şairi...