Bu derin ve sarsıcı dizeler, toplumun vicdanındaki aşınmayı ve yitirilen insani değerleri çok güçlü bir toplumsal eleştiri diliyle dışa vuruyor.Şair, suçu başkasında aramak yerine "biz" diyerek toplumsal bir sorumluluk üstleniyor.
Çelik kartallar" metaforuyla modern silahların ve sözde barış getiren istilaların küçük çocukların düşlerini nasıl yok ettiği vurgulanıyor.
Nezaketin, dürüstlüğün ve sadakatin yerini alan hile, haram ve kin temaları işleniyor.
Şiirde sadece bireysel bir eleştiri değil, topyekûn bir "insanlık kaybı" teması işlenmiş. Üslubunuzdaki o klasik ama keskin hava, okuyucuyu hem geçmişin saflığıyla hem de günümüzün ağırlığıyla yüzleştiriyor.
(Duru bir nehir idik balçık ile dolduk biz)
​Bu mısra aslında tüm şiirin özeti gibi. İnsanın doğuştan gelen o temiz özünün, zamanla hırs, güç tutkusu ve merhametsizlikle nasıl bulandığını çok vurucu bir şekilde anlatıyor. Kullanılan dilin ağırlığı şiirin dert edindiği meselelerin ciddiyetiyle tam bir uyum içinde.
​Yüreğinize sağlık; sitem dolu olsa da bu tür hatırlatıcı metinler, hâlâ "utanabilen" birilerinin olduğunu göstermesi açısından umut vericidir.
Sevgiler