4
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
151
Okunma
Gecenin sessizliğinde adını fısıldarım,
Bir rüzgâr gelir, kulağıma senin nefesin gibi.
Yalnızlık içimde bir gölge gibi dolaşır,
Ve her köşede seni arar gözlerim, bilmeden.
Kalbim sessiz bir ev gibi;
Odalar boş, ama hâlâ senin adın yankılanır.
Bir fincan çay soğur masanın ucunda,
Ve ben, sensiz geçen her saati sayarım.
Seni özlemek, hafif bir acı değil;
İçimde derin, derin bir nehir gibi akar.
Ne bir sitem, ne bir kırgınlık…
Sadece yokluğun, her nefesimde var.
Gece uzun, şehir ışıkları uzak,
Ama ben seni beklerim hâlâ;
Bir kadın, bir umut, bir sessiz dua gibi…
Seni nasıl özledim, bilsen…
Funda Yılmaz
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz