İÇİMİN BOŞLUĞU

İçimde koca bir boşluk;
uçsuz bucaksız.
Kıyısında ben;
bir adım atsam hiçlik!
Sonrası flu...

Varsıllığımı ararken,
satır aralarını dolduruyorum…
Elimi uzatsam tutacak kimse yok.

İçimde koca bir boşluk.
Çocukluğumdan kalan.
Uçsuz.
Bucaksız.
Karanlık.
Boşluğa haykırıyorum;
sesim içimde yankılanıyor
ve ben susuyorum.

Annemin pişirdiği ekmek kokusu yakıyor genizimi.
Babamın gölgesi üstümde.
Arıyorum eksiksiz zamanları,
eski zamanları,
dostları,
sevgileri.

İçimde hâlâ bir boşluk,
kıyısında ben.
Bir adım atsam düşecek gibiyim…
Dönsem umutsuzluk,
gitsem sisli bir yarın.
Elimi uzatsam tutacak bir el yok.

Nihayet anlıyorum.
Boşluk sandığım şey; kayıpların bıraktığı yermiş.
Her giden içimde bir dehliz açmış.
Işığı söndürüp kapıyı bırakmış.

Önce korkularımı yenmeye çalıştım.
Sonra pişmanlıklarımı.
Hâlâ boşluğun kıyısındayım.
Ama düşmüyorum.
Çünkü dip dediğim yerde köklerim varmış.

Efkan ÖTGÜN