Bir ağız dalaşı gibi ama aslında bir vicdan muhasebesi.
“Sus” diyenle “söyleyeceğim” diyen aynı toplumun iki yüzü. Hatta belki aynı insanın iki yarısı.

“Somurtarak susuyoruz” dizesi pasif bir itiraz
Öfkesini içine gömen bir kalabalık.
Yüz asık ama ses yok..
Bertolt Brecht “Kötülüğün en büyük destekçisi, ona karşı susanlardır.” demiş.
Sende “Sindirilerek saplanmışlar suskuya” diyorsun. Yani sistematik bir bastırma var. Bu, bireysel korkudan çok kolektif bir yıldırma politikası.

İkinci bölümde ses be ton sert.
“Salağız, seriler seyrediyoruz” çağımızın en acı ironisi.
George Orwell’ın “İnsanları baskı altında tutmanın en etkili yolu, onların dikkatini dağıtmaktır” söylemiyle örtüşüyor.
“Saraylılar, sömüremediklerini saymışlardır” sınıfsal bir eleştiri. Güç sahipleri ile halk arasındaki uçurumun şiircesi.
Akla ister istemez Karl Marx geliyor bu dizeyi okuyunca. “Saymak” fiili çok güçlü: Yetmeyen, hep daha fazlasını isteyen bir iktidar psikolojisi.

Finalde bir kırılma noktası var: soru cevap algısında.
soru:“Sahi, susmadın, söyledin!”
cevap: Sahi, susmayan sesimi sevdim…”

Politik uyanış. Korkudan cesarete geçiş. Kendi sesini meşrulaştırma.
Nazım Hikmet’in direniş damarı gibi
sesi kısmaya çalışan düzene karşı sesin kendisini sevme hali..

Susmak artık tarafsızlık değil, suç ortaklığıdır.
Şiirdi.
Saygıyla.