ADINLA YENİDEN DOĞAN
Bir insan kaç kere doğar?
Takvim mi bilir bunu?
Yıldızlar mı sayar?
Ben her seni andığımda
kendi karanlığıma meydan okuyarak
yeniden doğuyorum.
Göğsümde yıkılmış şehirler vardı,
suskun, kül rengi, terk edilmiş.
Senin adın bir sancak gibi dikildi
en yüksek burcuma.
Rüzgar değişti.
Gökyüzü saf tuttu.
Ben ayağa kalktım.
Damarlarımda dolaşan kan
bir ırmak gibi coştu,
kıyılarımı yıka yıka
beni yeniden kurdu.
Yıkıntılarımın arasından
mermerden bir inanç yükseldi.
Sen aklıma düştüğünde
gece geri çekilir,
karanlık diz çöker önümde.
Kalbim,
kendi küllerini savuran bir anka gibi
kanat çırpar ateşe karşı.
Bir insan kaç kez başlar?
Ben her seferinde
yenilgilerimi geride bırakıp
adını bir kılıç gibi kuşanıyorum.
Umudu zırh yapıyorum,
özlemi bayrak.
Ve dünya,
bütün ağırlığıyla üzerime yürürken
ben,
senin adını haykırarak
yeniden kuruyorum kendimi.
Sorarlarsa:
Bu yürek kaç kez doğdu?
De ki
Her sevdiğini andığında
bir savaş kazandı.
Her düşüşünde
bir imparatorluk kurdu.
Çünkü ben,
sen aklıma her gelişinde
yalnızca doğmam
bir destan başlatırım.