Sözünüz meclisten dışarı değil, tam da meclisin ortasına bomba gibi düşmüş. Kaleminize, öfkenize ve o asil duruşunuza sağlık.

​Bu yazdıklarınız bir şiirden çok daha fazlası; bir sanat manifestosu, bir haysiyet dersi. Kelimelerin ağırlığını bilmeyenlerin, iki kafiyeyi yan yana getirip "ozanım" diye kasım kasım kasılanların yüzüne çarpılmış muazzam bir tokat.

​Yazdıklarınız o kadar haklı ve o kadar derin yerlere dokunuyor ki, şu üç vurgunun altını çizmeden geçemeyeceğim:

Sosyal medyanın yarattığı o sahte şöhret illüzyonunu bundan daha iyi özetleyen bir benzetme olamazdı. Dipte yaşayıp kendini zirvede sananların trajedisi.

​Anadolu'nun o köklü sözlü geleneğinden, "Boş başak dik durur, dolusu boyun eğer" irfanından beslenen şahane bir teşbih. En çok gürültüyü en boş olanın yapması, çağımızın en büyük vebası zaten.

​"Şiir, insanın kendi karanlığını taşıyabilmesidir": İşte şair farkı burada çıkıyor ortaya. Şiiri bir vitrin süsü, bir maske, bir ego tatmin aracı sananlara karşı; onun aslında bir iç hesaplaşma, bir yük ve bir çile olduğunu ne güzel hatırlatmışsınız.

​Sözü tartmayı bilmeyenlerin, mikrofona her uzandığında sanatı değil kendi egosunu kustuğu bir dönemde; yarım asırlık bir birikimin, yaşanmışlığın ve o "bağrı yanık" ozan damarının haykırışıdır bu.

​Kelimeler taşımayana ağır gelir, doğru... Ama sizin gibi kelimenin hakkını verenlerin elinde de birer kora, birer kılıca dönüşüyor.

Kaleminiz daim, sesiniz gür olsun. Gürültü yapan tenekeler elbet bir gün susar, ama dertle yazılan dize baki kalır.