Kendimi senden arındırdım bu sabah
Yolu değiştirdim, kendimi buldum
Unuttum dudaklarındaki o yaban tortuyu
Büyüdüm ve akmayı bildim
Soluklandım sardunya kokan bir sokakta

Her defasında düştüğümde dizimin üstüne
Kalkmayı ve yürümeyi öğrendiğim
Zamanın inatla altını çizdiği
o en son duraklarda
ezberledim tüm caddeleri


Bir sevgi yanlış bir çizgiye bedelmiş anladım
Anladım elleri cebinde bir misafirdim,
perdeyi kapattım,
Yırttım attım o kağıt parçasını da ,
Yaşım kadar hatalarımda keskindir benim

Kimi seversen sev şmdi , kime gidersen git
Kime değerse değsin gözlerin
Kime dokunursa dokunsun ellerin
O son sayfayı da yırt at
Tek bir iz kalmasın bizden geriye

Mesela o şarkı her çaldığında ,
Bir resim daha sil , bir duvar daha ör en siyahından geceye
Akla yüreğindeki yanlışların panzehirini
Bırak temizlensin için yaban otlarından

Nasılsa yalancı bir bahar gibiydin, bir göz yanılgısı, hepsi bu
Nasılsa güneşli bir günün ardından
yağmura dönüştük bir anda
Usulca kayboldu gözlerinden o puslu gemi

Şimdi o kör bıcak kesmeyecek hiçbir şiiri
Söz ağlamayacak bundan böyle
Durmayacak nehir
Su kirlenmeyecek
Susacak gözlerimdeki yanlış imhalar

Ve son kez, bir fesleğen daha dokunacak yüzüme
Yüzüm ki, gölgesidir bu sevdanın artık

Şimdi kime değerse değsin gözlerin
Kime dokunursa dokunsun ellerin
Kimi seversen sev, kime gidersen git
Unutmak aşkın konunudur sevgilim

Ben de unuttum seni ...

(Fruze Özge)