TERS ŞİİR/MİÇO

Bir liman yanaştı bizim gemiye
Limandan yolcular bin bir telaşla indiler gemiye
Herkim ki inince gemiye bir oh çekti
Limanın batma korkusunu atmıştı üzerlerinden
Valizlerinin içine koyup son yiyeceklerini
Afiyetle şükrettiler

Deniz vurgundu liman çalkalanıyordu
Fırtınalar kopmuştu iskelede
İnsanlar huzurluydu geminin güvertesinde
Gülerek buzdağlarını seyrediyorlardı
Trenlerin öküzlere baktığı gibi
Kaptan iskelede kahvesini adımlıyordu
İskeleleri batırıyordu su bardağında
Terk etmiyordu fareler iskeleyi
Gemiler sallıyordu iskeleyi
Dökülüyordu vapurlar

İskelenin rotası şaşmıştı kasası kırıktı
Pusulası kırıktı kaptanın okuma yazması tükenmişti
Vardı da yoktu diploması birkaç ıslak imzasızdı
İskele firar etmeye hazırlanıyordu kışladan
Nizamiye kapısında halay çekiyordu kayıklar
Gemiler çakılı kalmıştı karanın ortasında
Her birisi acayip dayanıklıydı depreme
İmar affını beklemiyordu aklı kaçık olanlar
Aklı var olanların ellerine bakmıyorlardı bile
İskele çürük dururken af istemiyorlardı
Gemilerini yakmıyorlardı
Çadırlarını satmıyorlardı
Gökteki kutup ayısına bile bakmıyorlardı

Tayfaları hiç kimse ekmekle doyuramıyordu
Doğrularla kimse kimseyi besleyemiyordu
Palavrayla çalışıyordu bütün yelkenler
Nerden nereye! Hiç kimse bağıramıyordu
Gemide seksen beş milyon insan delirmişti
İskelede bir adam
“Kesinlikle hepimiz bir bu gemideyiz!” diye bağırıyordu
Paçasından lağım gibi yalanlar akıyordu
Emrindeki el pençeler ne güzel bakıyordu
İskele birazcık eğildi.
İskeledeki kaptan değildi!
El pençe durdu soytarılar
Dümdüzdü iskele
Yüzsüzdü kaptan!

Gemiye yanaşma dedi miço!
Sonra iskelenin canı cehenneme dedi miço!
İskelemi yanaştırdım bir denize
Miço baktı kaldı uzaktan
Ters hanesindeyim iskelemin
Terslik bende değil bu ülkenin dümeninde
Dümencilerinde…

Terslik
Hayvanlık bende kalsın!

O kaptan ki
Kara sütte ak kaşık!



Şuayip ODABAŞI
13.3.24