Sivas düştü payıma,
Bozkır sardı içimi.
Gurbet aldı gençliğimi,
Büyüttü yalnızlığımı.
🍂
Gurbet eller düştü payıma,
Rüzgâr vurur içli içli.
Bir ben kaldım bu dünyada,
Yüreğim kor, gözler sisli.
🍂
Ömrüm geçti yollarda,
Ayak izim savrulmuş kumda.
Ne bir liman, ne bir sığınak,
Hasret büyür her adımda.
🍂
Anam babam çoktan gitmiş,
Sivas’ta iki mezar taşım.
Rüzgâr eser başucunda,
Onlarla konuşur yaşım.
🍂
Kapılar kapandı bir bir,
Ev dediğin ıssız kaldı.
Sivas’tan gelen hatıra
İçimde duman sardı
🍂

Bozkırın soğuğu iner,
Geceye çöker ağır ağır.
İçimde köz olur hasret,
Duman duman tüter durur.
🍂
Ne servet ister gönlüm,
Ne dünya malı gözümde.
Bir gün Sivas toprağına
Dönmek var ya özümde.
🍂
Belki bir gün yollar açılır,
Rüzgâr yüzüme güler.
Sivas’ın sabahında
Yüreğim biraz da diner.
🍂
Ama bilirim ki gurbet,
Kolay kolay bitmez.
Sivas kalır içimde,
Bu yangın hiç tükenmez.
🍂
Bu şehir benim kaderim,
Adı dilimde emanet.
Gurbet biter bir gün ama,
Sivas kalır ebediyet.
💦
Not: Bu şiir gurbet, hasret ve Sivas özlemi üzerine yazılmıştır.
Şair: Adem Çelik
Tarih: 02.03.2026
Saat: ………