Yazılmadık bir şiir, kalmış mıdır bilemem.
Umurumda da değil, ben kendime bakarım.
Başkasını izleyip, izlerini silemem.
Isınacaksam kendim ateşimi yakarım.

Gerek modern bir şair, gerek bir halk ozanı.
Bazen de dervişim ben, üzmem beni üzeni.
Kim meylederse etsin, düzen riya düzeni.
Ben içimi nefesler, deyişlerle yıkarım.

Aşık Veyse’den kapı, Pir Sultan’dan dar alıp.
Nesimi’nin yüzülen, derisinde daralıp.
Ozan Arifle ölüp, Atsız ile dirilip.
Burca bayrak asmaya, doruklara çıkarım.

Karacaoğlan gibi, koşmaları koşturup.
Kalemime Ferhat’ın dağlarını aştırıp.
Mehteranla bir olup, orduları coşturup.
Önde Akıncılarla gider başı çekerim.

Boyun eğmedim eğmem, makam sahiplerine
Onların yalakası, arsız muhiplerine.
İtibar eder miyim, şeytanın iplerine ?
Alemlerin Rabbi’nin, önünde diz çökerim.

Birlik beraberliğe, davet eder çağırır.
Dizeleri dizerken, bazen dokuz doğurur
Tarihten ilham alıp, çağdaşlıkla yoğurur.
Hakikati şiirle önünüze dökerim.

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)