İhtiyaç anında çekilen imdat koludur babalar.
Görmezden gelinirler çoğu zaman...
Varlıkları bilinir,
Uzaktan şöyle bir bakılıp,
"İyi, yerinde duruyor" denilir.
Bu hayatta herkes kazanır.
Ama babalar hep yenilir...
...
Başarılarda pay sahibi değildir.
Suçlar yeter de artar ona
Veremedikerinin ezikliğinde kaybolur verdikleri..
Hataları hiç bayatlamaz.
Her fırsatta sürülür öne.
Geleceği yoktur babaların.
Hapsedilmişlerdir düne...
...
İhtiyaçları olmaz onların.
Çıkıntılar ellerinden öper.
İstemeyi çoktan unutmuşlardır.
Kendileri için atmaz kalpleri bile.
Sırada bekler durur envayi çeşit çile.
Kapıya yakın otururlar hep.
Karşılamak için güle güle.
...
Ve bir gün aniden tüm dikkatler üzerlerinde toplanır.
Bir minareden göğe yükselir isimleri.
Geride hiç sönmeyecek bir köz bırakarak.
Hal değiştirir o silik cisimleri.
Önünde durdukları saf saf kalabalıktan,
Son bir kez geriye bakarak,
Yok sayıldıkları odaları süsler resimleri.
Çeker gider sessizce babalar.
Hiç bir zaman bilinmez,
Amacına ulaşmış mıdır çabalar ?

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)