Bir bardak suydu ömür, biz onu ırmak sandık.
Yollar, köprüler yaptık, üzerinden geçmeye.
Unutup hakikati, hayaller kurmak sandık.
Daha vakit var dedik, kana kana içmeye.

Eş-dosta bile ilgi gösteremedik fazla.
Çalışıp çabaladık, yetinmedik hiç azla.
Koşuşturduk hayatın dayattığı o hızla.
Bir baktık ki zaman yok, ekileni biçmeye.

Kendimiz belirledik, kendimize yaşamı.
Bir şey sandık modayı, parlak giyim kuşamı.
O kadar çok sevdik ki, para, pul, ihtişamı.
Fırsat kalmadı yare, gönlümüzü açmaya.

Başımızla beraber dönen dünyaya kandık.
Akla gelmeyen şeyler, başa da gelmez sandık.
Iyi, güzel ne varsa, biz hep onları andık.
Kudretimiz yetmedi, gerçeklerden kaçmaya.

Zorlu bir seyahete göğsünü geren insan.
Dolambaçlar ardından, düz yola giren insan.
Gelene yer açmalı, sonunu gören insan.
Her an hazır olmalı, yeni yurda göçmeye.

(Onuncuköylü İsmail SIKICIKOĞLU)