2
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
108
Okunma
Ben seni ekmek bildim, su bildim,
Geceme sabah, gönlüme yön bildim.
Kalbime adını mühür diye saklarken,
Sen beni yol üstünde bırakıp terkettin.
Seslendim karanlığa, cevap gelmedi,
Kapım çalınmadı, umut hiç görünmedi.
Bir canı ikiye bölüp serdim önüne,
Sen beni sildin tek bir kelimede.
Yastığım sırdaş oldu gecelerce,
Ay bile saklandı bulutların içinde.
Ben seni affettim her gidişinde,
Sen yokluğunu bıraktın gönül bahçemde.
Şimdi içimde senden kalan iz değil, sızı var,
Ne yana dönsem karanlık, ne yana baksam duvar.
Ben küllerimle ayakta, dimdik yine varım,
Sen ise vicdanında taşıyamadığın bir yarasın artık.
Şimdi sor kendine, ne kaldı geriye?
Bir yorgun kalp, bir kırık gölge.
Her şeyimi aldın, bir nefes kaldı…
Onu da al,
Senden zerre bile kalmasın geride.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz