Kızım,
Yarın yirmi sekiz Şubat saat 05:50’de doğduğun anı hâlâ taşıyorum içimde.
O dakika, o ilk ağlayışın, o minik ellerin...
Sanki dün gibi, sanki hâlâ kucağımda.
Ama aradan 27 yıl geçti.
Ve ben seni en son 11 yıl önce gördüm.
O günden beri her doğum gününde aynı saatte yanıyorum.
Gözlerim karanlıkta seni arıyor,
Kulaklarım o minik nefesini dinliyor.
Bulamıyorum.

Sen büyüdün.
Saçların uzadı mı, gözlerin hâlâ benimkine mi benziyor?
Gülüşün hâlâ o çocuk gülüşü mü, yoksa hayat mı değiştirdi?
Sevdiğin şarkılar ne, en çok neye kızıyorsun,
kiminle gülüyorsun en çok?
Bilmiyorum.
Ve bu bilmemek, içimi kemiren en ağır yara.

On bir yıl...
Her doğum gününde sana bir mum yakıyorum.
Hayali bir pastaya üflüyorum mumları senin yerine.
“İyi ki doğdun yavrum” diyorum boş odaya.
Sesim duvarlarda yankılanıyor,
ama sana ulaşmıyor.
Ulaşsaydı keşke.
Ulaşsaydı da duysaydın babanın sesini.
Ulaşsaydı da bilsen, seni hiç unutmadığımı.

Bazen düşünüyorum:
Belki bir gün bir fotoğrafını görürüm tesadüfen.
Belki bir sokakta sesini duyarım kalabalıkta.
Belki bir rüyada sarılırım sana.
Ve o rüyada bile “baba” dersin diye bekliyorum.
Ama uyanıyorum.
Yine aynı boşluk.
Yine aynı hasret.

Kızım,
Seni görmediğim her gün,
ben biraz daha eksildim.
Ama sevgim eksilmedi.
Tam tersine, büyüdü.
Öyle büyüdü ki,
Artık sığmıyor içime.
Taşıyor, dökülüyor, yanıyor.

Yarın yine 05:50’de uyanacağım.
Yine mum yakacağım.
Yine “iyi ki doğdun” diyeceğim.
Ve yine dua edeceğim:
Bir gün, bir şekilde,
Sen de duyasın diye.

Biliyorum, belki bu sözler sana ulaşmıyor.
Ama belki bir gün, bir yerlerde,
Kalbine dokunur.
Ve o gün,
ben hâlâ buradayım.
Bekliyorum.
Hep bekleyeceğim.

Yarın yirmi yedinci yaşına basıyorsun.
Sevginle doğdun,
Sevgimle büyüdün,
Sevgimle yaşayacaksın.
İyi ki doğdun kızım.
İyi ki benim kızımsın.

Baban,
Kul Yorgun
Gazi Şahin
27 Şubat 2026
Cuma
Saat:18:56
😞😞🙏✍️