​AŞKIN SESSİZLİĞİ

​Neden bu kadar yabancısın artık bana,
Dün ruhuma süzülürken kadim fısıltın,
Gözlerimin derininde bir ömür arardın.
Ne çabuk unuttun o masum ilk sözü,
Söyle, gururun mu pranga oldu sevdana.

​Yollar erirdi sen bana yürürken,
Mesafeler dilsiz kalırdı yüce tutkumuza.
Son nefese kadar derdin sarsılmaz bir yeminle,
Sahi yeminler, rüzgârda savrulan yalan mıydı.

​Nasıl silinir güzel günler bir bakışta,
Bir kahve kokusuna sığmıştı hikâyemiz.
Hatıralar mı yoruldu, kalbin mi vazgeçti,
Hangi sert rüzgâr savurdu ruhunun cemresini,

​Cemren çekildi diye, bir ömür yeter mi..
Varlığımı kıyılarına öylece bırakmışken...
Zaman dilsiz, zaman gaddar bir değirmen,
Beni her saniye kendimden eksiltip öğütürken.

​Yakınlığın, ruhumun sığındığı tek limandı,
Dünya yıkılsa, gölgende nefes alıp dinlenirdim.
Kalbim ne zaman yorulsa bu sahte hayattan,
Tek bir bakışınla düştüğüm yerden toplardın.

​Bakışların yerinde artık dilsiz bir uçurum,
Cümleler bitti, sözler kuytusuna çekildi.
Dokunuşlar buz kesti, durdu zamanın kalbi,
Aynı göğüs kafesinde iki ayrı karanlık kaldık.

​Unutmak dedikleri, mağrur bir yanılış,
Gerçek aşk, geçtiği her ömürde bir iz bırakır.
Kalp ne kadar uzak yollar aşarsa aşsın yorgun,
Dönüp dolaşıp yine ilk kırıldığı yere iner.

​Hiç mi sızlamadı için, sığınmadın mı anılara
Kahve kokusu da mı vurmadı hiç pencerene,
Yabancılık uzaklık değil, sessiz bir sonmuş,
Aynı kalpte yerin varken, sahipsiz ölmekmiş...

​Şimdi bu sağır ve kanayan boşlukta,
Kendi celladına mahkûm iki mezarız artık.
Yuvamız bu kalpteydi, sen ateşe verdin,
Bana külü, sana günahı, bize bu yıkımı bıraktın.

​MADU BELLAA
09.02.2026
​