HARMAN YERİ DESTANI


Anadolu’nun özü harman yeri,
Başak savrulur, döner harman yeri,
Güneş alnında kavrulur toprak,
Başak savrulur, döner harman yeri.


Buğday, arpa, çavdar demette,
Bir yılın umudu alın terinde,
Öküzle at ile geçer düvenler,
Tane başaktan düşer yerinde.


Sap saman olur ayrılır tane,
Rüzgâr savurur altın zamane,
Reçber bekler bir yılın sonun,
Şükür karışır yorgun lisane.


Az ürünü olan çeker içli ah,
Ağıt yükselir, yanık bir nigâh,
Derdi acısı çöker gölgesin,
Türküye döner sızlayan sabah.


Bol ürünü olan çalar maniyi,
Şen kahkahası sallar ovayı,
Davranır, döner, oynar neşeyle,
Bereket sarar bütün havayı.


Sevdaya düşen genç bakar gizli,
Yürek çarpar hem sessiz hem hızlı,
Bir bakış ile doğar muhabbet,
Harman yerinde kader yazılı.


“Kaç kile çıktı?” sorar komşular,
“Nereye satılır?” der yolcular,
İstişareyle döner muhabbet,
Sohbetle ısınır yorgun bağırlar.


Toprak testide buz gibi su var,
İçtikçe ferah, yudumda bahar,
Testide değilse ekşir ayran,
Sıcak kavurur, dudakta zarar.


Sap gider ahıra yem olur pay,
Hayvan doyurur gecede ay,
Tane değirmene varır un olur,
Un fırına varır ekmek olur vay.


Ekmek sofrada aş olur katık,
Helâl lokmada alın teri hakik,
Yiyen bilmez ki hangi çileyle,
Gelir o nimet, zahmeti artık.

Düven yerini patoza verdi,
Patozda biçere boyun eğdi,
Sustu türküler, sustu maniler,
Harman yerinin sesi dindirildi.


Ne toprak testi kaldı ne suyu,
Ne genç bakışta sevda huşusu,
Anı oldu o içli sohbetler,
Saman kokulu yaz akşamı duygusu.


Keşke bir harman olsa insanlık,
Ayırsa eğriyle doğruyu artık,
Mazlumu seçse zalimden bir bir,
Yusuf’u kardeşten ayırsa artık.


Saman kokusu sinmiş dizime,
Geçmiş gün çöktü nemli gözüme,
Harman yerinde kaldı çocukluk,
Mahrumi der: Hasret özümde.

Nigah: Bakış, nazar, göz atışı
Kile: Genellikle tahıl ölçmede kullanılan, yaklaşık 25 kg. oylumunda