Vermediğin zekât
fakirin kapısında kalmaz,
kalbinde mühür olur.

Mal sende durdukça
sen onda tutulursun.

İnfak
eline değil
içindeki kilide iner;
nifak
paylaşılmayan yerde
kendi yankısını bulur.

Oruç
bedene “sus” der,
fitre
ruha “bırak”.

Biri arzuyu inceltir,
öteki sahiplenme vehmini çözer.

Zekât
malın seyridir,
ama asıl yol
kalpte başlar.

Zekâtı vermemek
unutma değildir,
gasptır.

Fakirin payı
senin kasanda
rehindir.

Biriktirdikçe
ağırlaşırsın.
Altın bile
yük olur.

Oruç aç bırakır,
fitre yüzleştirir.
Biri açlığı öğretir,
öteki hırsı teşhir eder.

Secdeye eğilmek zorlaşır
mal çoğaldıkça.
Yükle yürünmez.

Zekât
dolaşımı başlatır;
vermezsen
tıkanıklık olur.

Biriktirilen donar,
akış durur.

Paylaşılan hafifler,
akış başlar.

Mal döner,
el boşalır,
kalp yürür — akış derinleşir.
Zekât evrenin devriyse,
infak kalbin devridir.

Duran çürür,
akan arınır.
İnsan bıraktığı kadar insan olur.
Akışta kalan kurtulur.
Rifat KAYA