İnsanın iç dünyasındaki o bitmek bilmeyen fırtınayı dindiren, ruhu sükunete davet eden derin bir teselli kaynağı gibi. Geleneksel Türk tasavvuf şiirinin o vakur ve tevekkül dolu havasını her kıtada hissetmek mümkün.
​Şiirin genel dokusuna baktığımızda, aslında hepimize tanıdık gelen o "dünya sürgünü" hissinin zarif bir dille işlendiğini görüyoruz.
Şiir, acıya direnç göstermek yerine onu kabullenmeyi ve daha büyük bir güce (Yaradan’a) sığınmayı öğütlüyor. Özellikle "Sabır en büyük ilaç" ve "Teslimiyet huzurdur" vurguları, ruhsal yorgunluğun tek reçetesi olarak sunulmuş.
​Dünya malı bir "samanlığa", ömür ise "fani bir rüyaya" benzetilerek; çekilen dertlerin de aslında geçici olduğu hatırlatılıyor. Bu bakış açısı, insanın omuzlarındaki yükü bir nebze olsun hafifletiyor.
​Kuruyan gül dalına rağmen bülbülün figanı ve gökten yağacak rahmetle tazelenecek orman imgesi, karamsarlığın içinde her zaman bir "gün doğumu" (tan vakti) umudu olduğunu gösteriyor.
Yüce mevlam yapılan her şeyin karşılığını bir gün verecektir...
Kutladım eserini candan alkışlıyorum