Gece yarısı vaktinde vurdu kapımı bir ses,
Dedi: "Ben Nihal’im, geldim sana kendimden öte."
Gölgeler titrerken kandilimin ferinde,
Soyundu varlığından, göründü Hakk’a doğru.

Dedi: "Aşk bir deryadır, ben onun bir katreysem,
Sende kaybolmak için aktım çağlayanlardan."
Her sözü bir nefesti, her nefes bir ateşten,
Tenimde yankılandı ilahi fısıltılar.

Elleri bir zikir halkasıydı tenimde,
Parmağında dönerken varlığım semaha durdu.
Gözbebeklerimde nur, gözbebeklerimde nur,
Kayboldum, kayboldum, sonra kendimi buldum.

"Nerede arasaydın beni oradaydım işte,
Sendedim sendeydim hep, perde indi mi geçti."
Dedi ve sustu birden, sustu lakin konuştu,
Sessizlik bir yar oldu, yarıldı, bize koştu.

Ah Nihal, Nihal, vuslatın hicran mıdır?
Yoksa her ayrılıkta gizlenen bir sırr mıdır?
Tenimde açan gülün dikeni batar iken,
Canım canına değdi, ben beni unuturken.

Her gece aynı vakitte beklerim kapımda ben,
Belki bir ses gelir yine: "Aç, ben geldim, ben."