Bir kapıdan girdin, sanma ki durdun,
Adım attığın an, yolcusun oğul.
"Benimdir" diyerek, hayaller kurdun,
Kendi rüyanda bir, yolcusun oğul.

Soru sorma bana, gel bak aynaya,
Hevesle daldığın, yalan dünyaya,
Aldanma gördüğün, fani rüyaya,
Her nefes aldıkça, yolcusun oğul.

Nefis yalancıdır, kandırır seni,
"Mülk senin" diyerek, yandırır seni.
Sonunda bir sela, uyandırır seni,
Uykudan uyanan, yolcusun oğul.

Zaman değirmendir, öğütür durur,
Ecel bir yolcudur, kapına vurur.
Kibirle kabaran, o sahte gurur,
Diz çöküp yalvaran, yolcusun oğul.

Mülk senin değildir, anahtar sende,
Sanma ki hükmün var, can çekişende.
Ruhun havalanıp, uçtuğu günde,
Kafesi terk eden, yolcusun oğul.

Zulmünle saraylar, diksen göklere,
Hancılık taslasan, tüm yüreklere.
Muhtaç olduğunda, o küreklere,
Toprağa sığışan, yolcusun oğul.

Kimi "beyim" der de, hancılık satar,
Kimi "faniyim”der gam yükü tutar.
Güneş bir kez daha, tepeden batar,
Zulmete karışan, yolcusun oğul.

Ecel bir hancıdır, kapıyı tutar,
Gelen her nefesi, zararla yutar.
Sen mülk biriktirsen, o seni atar,
Kapıdan kovulan, yolcusun oğul.

Gümüşten olsa da, tabağın tasın,
Dünya mülkünü bir kenara asın.
Bugün ev sahibi, yarın yastasın,
Sırasını alan, yolcusun oğul.

İpekli kumaşlar, tenini sarsa,
Cihanın serveti, hep sende olsa.
Azrail gelip de, hesabı sorsa,
Heybesi boş kalan, yolcusun oğul.

Asıl hancı Hak’tır, mülk O’nun elbet,
Gerisi hikâye, gerisi gurbet.
Bitince verilen, o kısa mühlet,
Aslına dönecek, yolcusun oğul.

Ebuzer mühürü, vurdu ya taşa,
Hancılık beyhude, çalışma boşa.
Gelip dayanınca, ecel o başa,
Musallada duran, yolcusun oğul.

Şair Ebuzer ÖZKAN

Dost Kalemlerden İnciler;

Bu dünya gelip geçici bir han.
Nefsine kanma, zorluğa dayan.
Ölüm kapına dayandığı an.
Dualarla bir yolcusun oğul…….Dost kalem

Saçlarım ağardı, ışığım söndü
Nedamet defteri önüme kondu
Gelecek silindi, zamanım dondu
Maziden umut yok, yolcusun oğul…..hosoğlu

Öğünme Dünya’da,paran malınla
Çıkasın mizana,ak pak alınla
Beş arşın pamuklu,tahta salınla
Yalandan gerçeğe,yolcusun oğul......Tuğal KÖSEMEN