Anneyle Konuşma
— Anne… iyi misin?
— İyiyim kızım. Sen nasılsın?
Bir an sustum. Boğazımda bir düğüm vardı. Her zamanki gibi “iyiyim” demek kolaydı aslında. Ama bu sefer kelime çıkmadı.
— Anne… ben iyi değilim.
Telefonda kısa bir sessizlik oldu. O sessizliği sadece anneler doldurabilir.
— Ne oldu yavrum?
— Bilmiyorum… yoruldum sadece. İnsanlardan yoruldum. Beklemekten yoruldum. Hep güçlü durmaktan yoruldum. İçimde bir şey kırıldı sanki… ve kimse duymadı.
— Gel buraya… dedi yumuşak bir sesle.
— Keşke gelebilsem anne.
Gözlerim doldu. O an çocuk gibi hissettim kendimi.
— Herkesin bir yorgunluğu olur kızım. Senin kalbin ince… o yüzden daha çok hissediyorsun.
— Anne… bazen hiç umut kalmadı gibi oluyor. Sabah kalkmak bile zor geliyor. Aynaya bakıyorum, ben miyim o diye düşünüyorum.
— Umut biter mi hiç? Sen benim çocuğumsun. Sen doğduğun gün nasıl ağladıysan, yaşamak için ağlamıştın. İçinde hâlâ o güç var.
— Ama ben çok kırıldım anne…
— Kırılmayan insan mı var? Cam kırılır keser, insan kırılır olgunlaşır. Sen sadece yaralısın. Geçecek.
Sessizce ağladım. O konuştu, ben dinledim. Sanki kelimeleri değil kalbi sarıyordu beni.
— Anne… ben düştüm galiba.
— Düşmek kötü değil kızım. Kalkmamayı seçmek kötü. Sen kalkarsın. Ben seni biliyorum.
— Ya kalkamazsam?
— O zaman ben tutarım elinden.
Bir süre hiçbirimiz konuşmadık. Ama ilk defa içimde bir sıcaklık vardı.
— Anne…
— Efendim kızım?
— Ben galiba hâlâ umut ediyorum.
— İşte o yeter. İnsan umut ettiği sürece bitmez.
Gözlerimi kapattım.
O an anladım…
Bazen insanı hayata bağlayan şey, sadece bir annenin sesiymiş. 🌙