nefes ve nefs..
yalnızca canlılık göstergesi değildir elbette. aşkın da taşıyıcısıdır. her üfleyiş, ardında görünmez bir iz bırakır.bazen Tanrı’nın iman tahtasına, bazen de insanın kendi karanlık dehlizlerine.
nefes, sevdaya dönüştüğünde, sıradan olanı bambaşka bir hale sokar, kutsal bir törenin sessiz tanığı oluverir aniden.

umut ise nefesin ardında saklanan hayalet gibi ne zaman kaybolduğunu fark etmeden insanın damarlarına sızar.

aşk, insanın nefsini yutar ve körleştirir. ama aynı zamanda kalbini de aydınlatır. işte bu ikilem, Leyla söylencelerinin derin kuyularında, aşkın kutsal kadehinde, dudakların tadında dolaşan bir duygudur. kanla karışmış bir ekmek gibi, dilimizin ucunda taşırız sevgiyi.. bazen acıyla, bazen kendimize yazdığımız masum bir öykü gibi.

ama aşk, bir tek kişiyi seçer, bir tek kalbe konar ve diğerlerini dışarıda bırakır.


ne kuşlar konar o vakit,
ne nefes geri döner.
ama insan hâlâ bekler, hâlâ umut eder. çünkü aşk, bitmeyen bir sürgün ve azat ediştir..
hem acıtır hem kutsar,
hem kaybettirir hem öğretir..

insan, nefes ve nefsin arasında sürüklenen bir yolcudur.
nefis, azat edilen kuşlar gibi özgürlüğe kanat çırpar ama konacak yeri ne zaman bulur,
onu da zaman belirler.



eyvallah sevgili Taylan hocam.
sevgiyle kalasın daima.