ÇOCUKLUĞUM

Ardıç dalına astığım çocukluğum
Hala kokusunu yitirmemiş
O dağlarda

Bir acı gördüm patika yolda
Bir taşın üstünde
Dizimin derisi hala duruyordu

Suyu yüreğimin
sızıntılarından gelen çeşmede
Yüzümü yıkadım
İçtim ince ince

Bir köpek sesi geçti yanımdan
Bir de en sakallısı keçilerin
Dağların evliyası
Keneleri peşinde

Gördüm derelerin balıklarını
Can suyu çalıyordular buluttan

Tavşan intihar edecekti
Turp kökünü zıkkıma
meze etmişti
Havuç çekip gitmişti


Çocukluğumu bir ağacın
üstünde buldum
Kuru dalları vardı hayatın
nefesleri kesikti yaprakların
Büyüklüğüme benziyordu ağaçlar
Eğri büğrü dallarıyla
kovuk bedenleri
Dikene batmış armut kurusu umutlarım
Çiçeksiz eğrelti
dikenli yemşen gibi
Köy göçüren
Çoban çökerten
Yürüdüğüm yollar dikenden
gül tarlası

Çocukluğum
Bir ardıç üstünde kalakalmış
Reçinenin yanık kokusunda
Öylece duruyordu
Hiç ilişmedim
Uyusun kalsın dedim
Sığırcık kuşlarının peşinden
çekip gittim
Ne akşam oldu
Nede gün battı…
Hala çeke çeke gidiyorum…

Şuayip ODABAŞI
14.01.2020/Kepez