Aynaya baktım bugün,
yüzümün tam ortasına bir hüzün oturmuş.
Sanki benden önce gelmiş de
yerini hazırlamış.


“Geçer” dedim…
geçmedi.
Ben saatlerce sustum,
sen yılın yarısı kadar uzaktın.


Gözlerim doldu,
ayıp bilmeden aktı gitti.
İnsan en çok kendine ağlarmış,
bunu öğrendim.


Aşk hep kuşluk vakti vuruyor beni,
en savunmasız yerimden.
Sevildiğimi sandığım anda
çekip gidiyor.
Bir iz bırakıyor geriye
sokak gibi,
kalabalık ama ıssız.


Sevmeyi öğretmişler kalbime
ama kalmayı öğretmemişler.
Dokunuşlarım ürkek,
çıplak ayaklı bir çocuk gibi
taşa değince geri çekiliyor.


Kızmıyorum kimseye.
Belki de en büyük hatam
olmak istediğim yerde
kendimi bulamayışım.


Koşuyorum yine de,
bir umut, bir duygu, bir “belki”nin peşinden.
Elimde acılarım,
avuçlarımda sevinç kırıntıları.


Ve içimden bir ses diyor ki:
“Geçer.”
Ben yine de inanıyorum.
25-02-2026


ist
Zaralıcan