0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
42
Okunma
Koliternos kolyelere bakıyordu uzun uzun
Belki de o kolyeler
Gençliğinde Terinos’un elinden çıkmış bir armağandı
Satarken elleri titredi
Kimse görmedi
Gözlerinin içindeki eski baharları
“Çocuklar aç kalmasın” dedi içinden
Bir de Terinos üzülmesin diye
Denize bakan o suskun adama
Hiçbir şey söylemedi
Kolyeler gitti uzak pazara
Altın değil sanki anıydı giden
Kadıncağız kalbine düğüm yaptı yokluğu
Akşam sofraya peynir, çay, şeker ve tavuk geldi
Terinos anladı
Bakışlarını denize bıraktı
Bir damla yaş sakladı sakalının gölgesinde
Keliternos kolyesizdi ama
Kalbi daha ağırdı
Sevginin sessiz yüküyle.
