Koca denizi bebek gibi kucağına almış
ona ninni söyleyen kent
yedi tepeli içinden medeniyetler geçmiş koca ihtiyar
kendimi bildim bileli çılgınım sana

Her günün akşamında toprağını taşıdım evimize
misketlerimin üzerinde
havanı soludum ciğerlerime parkın salıncaklarında
kendimi bildim bileli ah be

Haliç’te batan güneş Çamlıca toprağı renginde
Kız Kulesi titreyen mum Üsküdar’ın yamacında
Barboros Bulvarı akşamları şehirhatları vapurundan
sarı kırmızı iki çizgi çıplak gözle bakıldığında
kendimi bildim bileli İstanbul’um çılgınım ben sana

suluboya resim sergisi kenar mahalleleri
Boğaziçi yağlıboya tablo asılmış salonuma
hep yeşildir Göksu Deresi
çılgınım ben sana İstanbul’um
kendimi bildim bileli

Duruşun Çamlıca’dan başka Hidiv’den başka
Yuşa tepesi’nden Tarabya’dan bambaşka
Yaz başka ilkbahar başka sonbahar kış başka
Erguvan mevsimin Fenerbahçe Parkı’nda bambaşka
Yelken mevsimin başka
çılgınım ben sana İstanbul’um anlasana.

Mehmet Akif Tiryaki